داستان Get65
کنار دریا با هم آشنا شدیم، آن روزها که هنوز اینترنت نبود. یکی از ما تختهنرد آورده بود، یکی روبهرویش نشست و چند نفر دیگر ایستادند دورشان تا نوبتشان برسد. ماجرا از همینجا شروع شد. برنده برای یک دست دیگر میماند و بازنده بازی دوباره میخواست. گاهی حولهها را جمع کرده بودیم و آمادهٔ رفتن بودیم که یکی میپرسید «یه دست آخر؟» و همه دوباره مینشستیم.
اوایل همدیگر را بیشتر از روی شیوهٔ بازی میشناختیم. هنوز دستت را از روی تخته برنداشته بودی که یکی از ما تاس میریخت. یکی دیگر برای هر حرکت مکث میکرد، حتی وقتی حرکت برای همه جز خودش روشن بود. کمکم بین بازیها هم گپ میزدیم. میفهمیدیم در خانهٔ هرکس چه خبر است، چه کسی کارش را عوض کرده و چه کسی تازه بچهدار شده. بعد از مدتی به هم زنگ میزدیم که همدیگر را ببینیم، و تختهنرد را هم با خودمان میبردیم. از آن روزها سالها گذشته و هنوز با هم دوستیم.
وقتی یک بازی تختهنرد خوب آمد که میشد روی کامپیوتر نصبش کرد، همهمان اشتراک گرفتیم. حالا میشد آخر روز به خانه برگردی، کامپیوتر را روشن کنی و با دوستی بازی کنی که یک هفته ندیده بودی. گاهی از قبل قرار میگذاشتیم و گاهی وارد بازی میشدیم تا ببینیم چه کسی آنجاست. خود بازی را دوست داشتیم. بازی روی تخته راحت بود و حرکتها طبیعی به نظر میرسیدند. چند دقیقه نگذشته بود که دوباره سر همان دوراهی آشنای ساحل میماندیم. مهرهای را تک بگذاریم به امید اینکه نوبت بعد خانهمان را ببندیم؟
با گذشت زمان آن بازی از دسترس خارج شد و آن عادت هم کمکم از بین رفت. دنبال جایگزین گشتیم. بازیهای مرورگری را باز میکردیم، برای هم لینک میفرستادیم و هر بار یکی میگفت «شاید این یکی خوب باشه». راستش حسابی توی ذوقمان خورد. در بعضی بازیها تبلیغات ریتم بازی را به هم میزد، در بعضی دیگر کار با تخته سخت بود. گاهی حتی شروع بازی با دوستی که همان لحظه منتظرمان بود کلی دردسر داشت. چند دست بازی میکردیم، پنجره را میبستیم و چند روز بعد جای دیگری را امتحان میکردیم.
همین اواخر، بعد از یکی دیگر از همان حرفها دربارهٔ اینکه چقدر از بازی با هم لذت میبردیم، از خودمان پرسیدیم آیا میتوانیم جایی را که دنبالش بودیم خودمان بسازیم. از چیزهایی شروع کردیم که برایمان بهعنوان بازیکن مهم بود. تختهای میخواستیم که از بازی روی آن لذت ببریم، بازیای که همانطور که انتظار داریم به حرکتها پاسخ بدهد و راه آسانی برای دعوت یک دوست. هر بار از خودمان میپرسیدیم چه چیزی را میخواهیم از آن روزها برگردانیم، همان تصویر به ذهنمان میآمد. دو نفر روبهروی هم پشت تخته مینشینند و بازی را شروع میکنند. Get65 اینطور به دنیا آمد.
Get65 را با هم و در وقت آزادمان راه انداختیم. این کار را داوطلبانه و بدون دستمزد انجام میدهیم و تصمیم گرفتیم آن را در دسترس هرکسی بگذاریم که تختهنرد را دوست دارد. به دوستانی فکر کردیم که هنوز شبها پیام میدهند و میپرسند چه کسی برای بازی وقت دارد. به کسانی هم فکر کردیم که صبح شنبهها با پدرشان بازی میکردند یا از مادربزرگشان یاد گرفتهاند و هنوز دقیق به یاد دارند که چطور تاسها را در دستش میگرفت. هرکس تختهای را به یاد دارد و کسی را که آن سویش مینشست.
اگر موقع خواندن این داستان یاد کسی افتادید که قدیم با او بازی میکردید، برایش دعوت بفرستید. شاید بگوید فقط برای یک دست وقت دارد. خود ما هم بارها همین را گفتهایم.