Get65-ის ისტორია

ზღვის სანაპიროზე გავიცანით ერთმანეთი, მაშინ, როცა ინტერნეტი ჯერ არ არსებობდა. ერთმა ნარდის დაფა მოიტანა, მეორე მის პირდაპირ დაჯდა, კიდევ რამდენიმე კი გარშემო ვიდექით და ჩვენს რიგს ველოდებოდით. ასე დაიწყო ყველაფერი. გამარჯვებული კიდევ ერთი პარტიის სათამაშოდ რჩებოდა, დამარცხებული კი რევანშს ითხოვდა. ხანდახან პირსახოცები უკვე დაკეცილი გვქონდა და წასვლას ვაპირებდით, როცა ვინმე იკითხავდა: „ბოლო პარტია?“ და ისევ ვსხდებოდით.

თავიდან ერთმანეთს ძირითადად თამაშის მანერით ვიცნობდით. ერთი კამათელს მანამდე აგორებდა, სანამ დაფიდან ხელის აღებას მოასწრებდი. მეორე ყოველ სვლაზე ჩერდებოდა საფიქრელად, მაშინაც კი, როცა მის გარდა ყველასთვის ცხადი იყო, რა უნდა გაეკეთებინა. თანდათან პარტიებს შორისაც დავიწყეთ საუბარი. ვიგებდით, ვის ოჯახში რა ხდებოდა, ვინ შეიცვალა სამსახური და ვის შეეძინა შვილი. მერე ერთმანეთს უკვე უბრალოდ შესახვედრად ვურეკავდით, ნარდიც თან მიგვქონდა. მას მერე ბევრი წელი გავიდა და დღემდე მეგობრები ვართ.

როცა გამოვიდა კარგი ნარდის თამაში, რომლის დაყენებაც კომპიუტერზე შეიძლებოდა, ყველამ გამოწერა გავაფორმეთ. დღის ბოლოს სახლში დაბრუნდებოდი, კომპიუტერს ჩართავდი და მეგობარს ნარდს ეთამაშებოდი, თუნდაც მთელი კვირა არ გყოლოდა ნანახი. ხან წინასწარ ვთანხმდებოდით, ხანაც უბრალოდ შევდიოდით და ვნახულობდით, ვინ იყო იქ. თვითონ თამაშიც ძალიან მოგვწონდა. დაფა მოსახერხებელი იყო, სვლები ბუნებრივად კეთდებოდა. რამდენიმე წუთში კი ისევ იმავე კითხვას ვუტრიალებდით, რომელიც სანაპიროდან გვახსოვდა. ღირს ერთი ქვის დაუცველად დატოვება იმის იმედით, რომ შემდეგ სვლაზე საკუთარ სახლს ჩავკეტავთ?

დროთა განმავლობაში ის თამაში გაქრა და ჩვენი ჩვევაც თანდათან დავიწყებას მიეცა. შემცვლელს ვეძებდით. ბრაუზერში თამაშებს ვხსნიდით, ერთმანეთს ბმულებს ვუგზავნიდით და ყოველ ჯერზე ვიღაც იტყოდა: „იქნებ ეს მაინც იყოს კარგი“. სიმართლე რომ ვთქვათ, იმედი გაგვიცრუვდა. ზოგ თამაშში რეკლამა ტემპს არღვევდა, ზოგში დაფა მოუხერხებელი იყო. ზოგჯერ კი იმ მეგობართან პარტიის დაწყებასაც ზედმეტი წვალება სჭირდებოდა, რომელიც უკვე გველოდებოდა. რამდენიმე პარტიას ვითამაშებდით, ფანჯარას დავხურავდით და რამდენიმე დღის შემდეგ სხვაგან ვცდიდით.

ცოტა ხნის წინ ისევ გავიხსენეთ, როგორ გვიყვარდა ერთად თამაში, და დავფიქრდით, ჩვენ თვითონ ხომ არ შეგვექმნა ის ადგილი, რომელსაც ვეძებდით. იმით დავიწყეთ, რაც მოთამაშეებისთვის მნიშვნელოვანი იყო. გვინდოდა დაფა, რომელსაც სიამოვნებით მივუსხდებოდით, თამაში, რომელიც ჩვენს სვლებზე ისე რეაგირებდა, როგორც ველოდით, და მეგობრის მოწვევის მარტივი გზა. როცა ვფიქრობდით, რისი დაბრუნება გვინდოდა იმ დროიდან, სულ ერთი და იგივე სურათი გვიდგებოდა თვალწინ. ორი ადამიანი დაფას მიუჯდება და თამაშს იწყებს. ასე გაჩნდა Get65.

Get65 ერთად შევქმენით, თავისუფალ დროს. ამას მოხალისეობრივად, ანაზღაურების გარეშე ვაკეთებთ და გადავწყვიტეთ, თამაში ყველასთვის გაგვეხსნა, ვისაც ნარდი უყვარს. გაგვახსენდნენ მეგობრები, რომლებიც დღემდე გვწერენ საღამოს და კითხულობენ, ვის სცალია ერთი პარტიისთვის. ვიფიქრეთ მათზეც, ვინც შაბათ დილით მამასთან თამაშობდა ან ნარდი ბებიისგან ისწავლა და დღემდე ზუსტად ახსოვს, როგორ ეჭირა მას კამათლები. ყველას ახსოვს თავისი დაფა და ადამიანი, რომელიც მის პირდაპირ იჯდა.

თუ კითხვისას გაგახსენდათ ადამიანი, ვისთანაც ადრე თამაშობდით, გაუგზავნეთ მოწვევა. შეიძლება გითხრათ, რომ მხოლოდ ერთი პარტიის დრო აქვს. ჩვენც ბევრჯერ გვითქვამს ეგ.