Η ιστορία του Get65
Γνωριστήκαμε στην παραλία, τότε που δεν υπήρχε ακόμα ίντερνετ. Ένας από εμάς έφερε ένα τάβλι, κάποιος κάθισε απέναντί του και μερικοί ακόμα στέκονταν γύρω τους περιμένοντας τη σειρά τους. Έτσι ξεκίνησαν όλα. Ο νικητής έμενε για άλλη μία παρτίδα κι ο χαμένος ζητούσε ρεβάνς. Μερικές φορές είχαμε κιόλας διπλώσει τις πετσέτες μας και ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, όταν κάποιος ρωτούσε «Μία τελευταία;» και καθόμασταν πάλι κάτω.
Στην αρχή γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον κυρίως από τον τρόπο που παίζαμε. Άλλος έριχνε τα ζάρια πριν καν προλάβεις να σηκώσεις το χέρι σου από το τάβλι, κι άλλος σταματούσε να σκεφτεί κάθε κίνηση, ακόμα κι όταν ήταν ολοφάνερη σε όλους εκτός από τον ίδιο. Σιγά σιγά αρχίσαμε να τα λέμε κι ανάμεσα στις παρτίδες. Μαθαίναμε τι γινόταν στο σπίτι του καθενός, ποιος άλλαξε δουλειά και ποιος μόλις έκανε παιδί. Κάποια στιγμή πια τηλεφωνιόμασταν για να βρεθούμε και το τάβλι ερχόταν μαζί μας. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και είμαστε ακόμα φίλοι.
Όταν κυκλοφόρησε ένα καλό παιχνίδι τάβλι που μπορούσες να εγκαταστήσεις στον υπολογιστή, γραφτήκαμε όλοι συνδρομητές. Ξαφνικά μπορούσες να γυρίσεις σπίτι το βράδυ, να ανοίξεις τον υπολογιστή και να παίξεις με έναν φίλο που είχες μια βδομάδα να δεις. Άλλοτε το κανονίζαμε από πριν κι άλλοτε μπαίναμε απλώς για να δούμε ποιος ήταν εκεί. Μας άρεσε πολύ το ίδιο το παιχνίδι. Το ταμπλό ήταν βολικό και οι κινήσεις έβγαιναν φυσικά. Μέσα σε λίγα λεπτά είχαμε πάλι το ίδιο δίλημμα που ξέραμε από την παραλία. Αξίζει να αφήσεις ένα πούλι ακάλυπτο για την ευκαιρία να κλείσεις το σπίτι σου στον επόμενο γύρο;
Με τον καιρό εκείνο το παιχνίδι σταμάτησε να διατίθεται και η συνήθειά μας ξεθύμανε. Ψάξαμε για κάτι στη θέση του. Ανοίγαμε παιχνίδια στον browser, στέλναμε συνδέσμους ο ένας στον άλλον και κάθε φορά κάποιος έλεγε «Ίσως αυτό να είναι καλό». Η αλήθεια είναι πως απογοητευτήκαμε αρκετά. Σε κάποια οι διαφημίσεις έκοβαν τον ρυθμό, σε άλλα το ταμπλό ήταν δύσχρηστο. Μερικές φορές θέλαμε ένα σωρό βήματα απλώς για να ξεκινήσουμε μια παρτίδα με έναν φίλο που μας περίμενε ήδη. Παίζαμε λίγες παρτίδες, κλείναμε το παράθυρο και ύστερα από λίγες μέρες δοκιμάζαμε αλλού.
Πρόσφατα, σε μια ακόμα κουβέντα όπου θυμηθήκαμε πόσο μας άρεσε να παίζουμε μαζί, αναρωτηθήκαμε αν μπορούσαμε να φτιάξουμε μόνοι μας το μέρος που ψάχναμε. Ξεκινήσαμε από όσα είχαν σημασία για εμάς ως παίκτες. Θέλαμε ένα ταμπλό που να χαιρόμαστε να καθόμαστε μπροστά του, ένα παιχνίδι που να ανταποκρίνεται στις κινήσεις μας όπως περιμένουμε και έναν απλό τρόπο να προσκαλέσουμε έναν φίλο. Κάθε φορά που σκεφτόμασταν τι θέλαμε να ξαναφέρουμε από εκείνες τις μέρες, μας ερχόταν στον νου η ίδια εικόνα. Δύο άνθρωποι κάθονται απέναντι και αρχίζουν να παίζουν. Έτσι γεννήθηκε το Get65.
Φτιάξαμε το Get65 μαζί στον ελεύθερο χρόνο μας. Το κάνουμε εθελοντικά, χωρίς αμοιβή, και αποφασίσαμε να το ανοίξουμε σε κάθε άνθρωπο που αγαπάει το τάβλι. Σκεφτήκαμε τους φίλους μας που ακόμα στέλνουν μήνυμα το βράδυ και ρωτούν ποιος είναι ελεύθερος για μια παρτίδα. Σκεφτήκαμε κι όσους έπαιζαν με τον μπαμπά τους τα πρωινά του Σαββάτου, ή έμαθαν από τη γιαγιά τους και θυμούνται ακόμα ακριβώς πώς κρατούσε τα ζάρια. Ο καθένας έχει ένα τάβλι που θυμάται και κάποιον που καθόταν απέναντί του.
Αν διαβάζοντας θυμήθηκες κάποιον με τον οποίο έπαιζες παλιά, στείλ’ του μια πρόσκληση. Μπορεί να σου πει πως προλαβαίνει μόνο μία παρτίδα. Κι εμείς το έχουμε πει πολλές φορές.